Geri Verilen Kız | Kalbime dokunan bir okuma

-
Resim
    Geri Verilen Kız – Donatella Di Pietrantonio 📚 Bazı kitaplar bitince hemen kapanıp rafa kalkmıyor, bir süre insanın içinde kalıyor… Geri Verilen Kız benim için tam olarak öyle bir kitap oldu. Daha ilk sayfalardan itibaren beni içine çeken bir hikâyeydi. En çok da o ait olamama hissi çok geçti bana. Bir yere ait hissetmeye çalışmak, sevilmek istesen de kendini hep biraz yabancı hissetmek… Kitap boyunca bu duygu çok güçlüydü. Annelik, kardeşlik, aile bağları ve insanın kendini arama hali çok güzel işlenmişti. Ama bunu öyle abartılı ya da zorlayıcı bir şekilde değil, çok sade ve doğal bir anlatımla veriyor. Zaten bence kitabın en etkileyici yanı da bu. Cümleler çok süslü değil ama hissettirdiği şeyler gerçekten güçlü. Okurken bazı yerlerde karaktere çok üzüldüm, bazı yerlerde de içindeki kırgınlığı çok net hissettim. “İki yaşayan annesi olan bir yetimdim.” Bazen sadece ne yaşadığını değil, ne hissettiğini de okuyormuş gibi oldum. Bu yüzden kitap bana daha d...
Yorum Gönder

Yıllar Sonra Yeniden Yazıyorum

-


Uzun zamandır içimde olan bir şeyi sonunda yapmak istedim ve yeniden yazmaya karar verdim.


Eskiden yazmayı gerçekten çok severdim.

Yazmak bana iyi gelirdi.

Sonra zaman geçti, hayatın içinde biraz uzaklaştım ama içimde hep kaldı.


Bir süredir de kendime yeni bir alışkanlık kazandırmaya çalışıyorum:

daha düzenli kitap okumak.


Açıkçası bunu bir düzene oturtmakta zorlandığım zamanlar oluyor.

Bazen okuyorum, bazen ara veriyorum, bazen başlamak bile zor geliyor.

Ama buna rağmen gerçekten istiyorum.

O yüzden burada yeniden olmak istedim.

Okuduğum kitapları paylaşmak, bana dokunan cümleleri yazmak, bazen sadece o gün ne kadar okuyabildiğimi not etmek…

Bunların beni motive edeceğini ve bu alışkanlığı daha kalıcı hale getireceğini düşünüyorum.


Burada çok profesyonel kitap yorumları olmayacak.

Daha çok, kitap okuma alışkanlığı kazanmaya çalışan birinin gerçek süreci olacak.


Bazen bir kitap hakkında kısa kısa yazarım,

bazen altını çizdiğim bir cümleyi paylaşırım,

bazen de sadece “bugün yine birkaç sayfa okudum” derim.


Kısacası bu sayfa biraz da kendime verdiğim küçük bir söz.


Hem yeniden yazmak için,

hem daha düzenli okumak için.


Yıllar sonra yeniden başlamak bana şimdiden iyi geldi.

Umarım bu yolculuk bu kez yarım kalmaz.


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlık Korkusu: Sessizliğin İçindeki Çığlık

-
Yalnızlık… Kelimelere döküldüğünde sade gibi duran ama içten içe ruhumuzu kemiren bir duygu. Bazen bir kalabalığın ortasında bile hissedilir. Yanımızda insanlar varken bile içimizi saran o boşluk hissi… Yalnız kalmaktan korkarız çünkü kendi iç sesimizle baş başa kalmak, bastırdığımız duygularla yüzleşmek zor gelir. Yalnızlık korkusu çoğu zaman, terk edilme endişesiyle, sevilmeyeceğimize dair derin bir inançla örülür. Birileri olmazsa eksik kalacağımıza inanırız. Bu yüzden bir şeyler yanlış gittiğinde değil; kimseyle konuşmadığımız bir akşamda, telefonumuz suskun kaldığında, içimize ansızın bir hüzün çöker. “Acaba unuttular mı beni?”, “Kimse gerçekten beni merak etmiyor mu?” diye sormaya başlarız. Ama gerçek şu ki, yalnız kalmak ile yalnız hissetmek farklıdır. Bazen yalnız kalmak, kendini duymak için gereklidir. Çünkü sürekli birileriyle olmak, bazen kendi sesimizi bastırır. Oysa içimizde anlatılmayı bekleyen hikâyeler vardır. Kendiyle kalabilen insan, en derin bağları kurabilir — önce ...
Devamı

✍️ Kendinle Barışmanın Psikolojisi

-
Hayatta birçok insanla barışık olmak istiyoruz. Annemizle, eşimizle, arkadaşlarımızla… Ama en çok görmezden geldiğimiz bir barış var: Kendimizle. Kendini sevmek, her zaman “kendini beğenmek” demek değildir. Kendinle barışmak, geçmişinle kavga etmemek, hatalarınla yaşamayı öğrenmek ve eksik yanlarını kabul etmekle başlar. Çünkü gerçek huzur, dışarıdan değil, içeriden gelir. 🍂 Neden Kendimizle Savaş Halindeyiz? Geçmişte yaptığımız hataları unutamıyoruz. Toplumun bizden beklediklerini kendimize dayatıyoruz. Başarıyı, kusursuzluğu ya da onaylanmayı kendimize şart koşuyoruz. Ama aslında… Mükemmel olmadan da değerliyiz. Sevilmeden önce kendimizi sevmemiz gerekiyor. 🧠 Psikolojide Kendini Kabullenme Nedir? Psikolojide buna “öz-şefkat” deniyor. Yani; acı çektiğin zamanlarda kendine anlayış göstermek. Suçlamak yerine, “Ben de insanım” diyebilmek. Bunu başardığında, zihnin savunmayı bırakıyor, kalbin yumuşuyor. Kendine en çok ihtiyacın olduğu an, kendine en çok kızdığın...
Devamı

Kusursuzluğu Aramak

-
Resim
"Mükemmeli aramaya devam edersen, gerçek olan yanından geçip gidecektir". David Burns      İnsanlar hayatları boyunca bazı şeylerde başarılı olmak ister. Onaylanmak ister.  Bu yazıyı yazmamamın sebebi kendim ile ilgili fark ettiğim bir özelliğimin beni çok zorladığını görmek. Annem anlatırdı çocukluğumda her zaman yaptığım şeyin en iyisi olmasını isteyen, herkesin beğenmesini isteyen, tebrik etmesini, takdir görmeyi isteyen, başarısız olduğum durumlarda ağlayan, bunu yediremeyen, asla tatmin olmayan, başarılarımın aksine başarısızlıklarıma odaklanan bir çocukmuşum.      Ve şimdi ise durup kendime baktığımda bir şeylerin değişmediğini fark ettim. Belki de her şeyi  başarmak istemek güzel bir şey gibi görünebilir ama bu durumun beni olumsuz etkilediğini fark ettim. Çünkü bu kusursuz olma ihtiyacı vaktimden çaldı, her zaman en iyisini yapmaya çalışırken fazlasıyla yordu ve başarılarımın sonucunda kendimi değersiz ve yetersiz hissettirdi. Ve bu kadar ...
Devamı