Geri Verilen Kız | Kalbime dokunan bir okuma

-
Resim
    Geri Verilen Kız – Donatella Di Pietrantonio 📚 Bazı kitaplar bitince hemen kapanıp rafa kalkmıyor, bir süre insanın içinde kalıyor… Geri Verilen Kız benim için tam olarak öyle bir kitap oldu. Daha ilk sayfalardan itibaren beni içine çeken bir hikâyeydi. En çok da o ait olamama hissi çok geçti bana. Bir yere ait hissetmeye çalışmak, sevilmek istesen de kendini hep biraz yabancı hissetmek… Kitap boyunca bu duygu çok güçlüydü. Annelik, kardeşlik, aile bağları ve insanın kendini arama hali çok güzel işlenmişti. Ama bunu öyle abartılı ya da zorlayıcı bir şekilde değil, çok sade ve doğal bir anlatımla veriyor. Zaten bence kitabın en etkileyici yanı da bu. Cümleler çok süslü değil ama hissettirdiği şeyler gerçekten güçlü. Okurken bazı yerlerde karaktere çok üzüldüm, bazı yerlerde de içindeki kırgınlığı çok net hissettim. “İki yaşayan annesi olan bir yetimdim.” Bazen sadece ne yaşadığını değil, ne hissettiğini de okuyormuş gibi oldum. Bu yüzden kitap bana daha d...
Yorum Gönder

Ağlamak güçsüzlük mü?

-



    Ağlamak sizce de güçsüzlük mü? İnsanlar gerçekten güçsüz olduğunda mı gözyaşı döker? 


    Bana kalırsa ağlamak tam tersine güçlü olmak demek. Ben çok duygusal biriyim. Her an her şeye ağlayabiliyorum. Mutlu hissettiğimde, beni üzen en ufak bir şey de, heyecanlandığımda, bir işi başardığımda ya da başarısız olduğumda ağlayabilirim. Hatta korktuğum bir şey de bile hemen gözlerimden yaşlar süzülür. Yeri geldiğinde çevremde ki insanlar neden ağladığıma anlam veremeyip tepki bile gösterebiliyor. 


    Hatta üniversite sınavına gireceğim yıl o kadar iyi hatırlıyorum ki sürekli ağlıyordum. Çünkü herkes için çok stresli ve telaşlı bir yıl. Başkaları bu durumu çok önemsemez sıradan bir şey gibi karşılar, bazıları stres olur, bazıları öfkelenir sinirlenir çevresine saldırır, bense tüm telaşımı gözlerimden akıttığım birkaç damla yaş ile atabiliyordum. Lise hayatımda olsun üniversite hayatımda olsun sınavlardan yüksek alsam ağlıyordum. Çünkü ben duygularımı gözyaşlarımla içimden atabilen biriyim. Ailem beni bir konu da tebrik ettiğinde ve ya "senin başaracağını biliyorduk" tarzında özgüven aşılayıcı konuşmaları karşısında bile ağlayabiliyorum. Belki de şuan bu cümleleri bile kurarken bir çift yaş gözlerimden süzülüyordur kim bilir. 


    Ağlamayı asla zayıf bir özellik olarak görmüyorum. Evet toplum tarafından ağlayan insanlar çok güçsüz görünür ama bence ağlayabilmek herkesin yapabileceği bir şey değil. Herkes ağlayamaz. Herkes duygularını gözyaşlarıyla atamaz içinden.





Belki de sizde o insanlardan birisiniz. Ama düşünün ki gözünüzden akacak birkaç damla yaş ile sakinleşebilecek ve kendinizi daha iyi hissedeceksiniz. 

Bence ağlamanın sonunda insan huzurlu, sakın hissediyor. Hele ki üstüne çekilen uyku mis. 
Ağlamak duyguların fiziksel olarak dışa vurumu. Çok üzücü bir durumun içindesiniz ve gerçekten kendinizi kötü hissediyorsunuz. Ağlamak o üzüntünüzü hafifletecek. Öfkelendiniz ve içten içe sinirden deliye dönüyorsunuz. İçinizde halledemiyorsunuz ve ağladınız. Hissettiğiniz ne olacak biliyor musunuz? Bir hafiflik, bir rahatlama. Duyguların boşalacak ve deşarj olacaksın. Buna kesinlikle katılıyorum. 




Shakespeare, "Ağlamak üzüntünün derinleşmesini önler" demiş. 

Gerçekten de öyle. O yüzden ağlamayı zayıflık olarak görmeyin. Ve gerçekten ağlayabiliyorsanız çok şanslısınız. 

Ağlamak insanı sadece iyi hissettirmez. Sağlığa da yararı vardır. Bir kere mutluluk hormonu salgılanmasına, vücuttan toksinlerin atılmasına yardımcı olur.  Psikolojik olarak sorunlarınıza yüzleşmenizi de sağlar.  Hastalıklara bile iyi gelir.


Evet eğer sizi üzen, sinirlendiren, çok düşündüren, ya da mutlu eden bir olay varsa şuan ağlayın. Göreceksiniz nasıl rahatlayacaksınız. Evet belki içinde olduğunuz durum çözülmeyecek ama gerçekten kendinizi daha iyi hissedeceksiniz bu duruma özetle L. Snicket,


 "Bilin ki uzun bir ağlamanın ardından durumunuzda hiçbir değişiklik olmasa da kendinizi daha iyi hissedersiniz." diyerek nokta atışı yapmış. 


Bu yüzden asla ağlamaktan, gözyaşı dökmekten çekinmeyin. Ağlayabiliyorsanız güçlüsünüz. Düşünsenize ağlayamıyorsunuz ve duygularınızı asla dışa vuramıyorsunuz. Ruhsal olarak kendinizi nasıl hissedersiniz?

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlık Korkusu: Sessizliğin İçindeki Çığlık

-
Yalnızlık… Kelimelere döküldüğünde sade gibi duran ama içten içe ruhumuzu kemiren bir duygu. Bazen bir kalabalığın ortasında bile hissedilir. Yanımızda insanlar varken bile içimizi saran o boşluk hissi… Yalnız kalmaktan korkarız çünkü kendi iç sesimizle baş başa kalmak, bastırdığımız duygularla yüzleşmek zor gelir. Yalnızlık korkusu çoğu zaman, terk edilme endişesiyle, sevilmeyeceğimize dair derin bir inançla örülür. Birileri olmazsa eksik kalacağımıza inanırız. Bu yüzden bir şeyler yanlış gittiğinde değil; kimseyle konuşmadığımız bir akşamda, telefonumuz suskun kaldığında, içimize ansızın bir hüzün çöker. “Acaba unuttular mı beni?”, “Kimse gerçekten beni merak etmiyor mu?” diye sormaya başlarız. Ama gerçek şu ki, yalnız kalmak ile yalnız hissetmek farklıdır. Bazen yalnız kalmak, kendini duymak için gereklidir. Çünkü sürekli birileriyle olmak, bazen kendi sesimizi bastırır. Oysa içimizde anlatılmayı bekleyen hikâyeler vardır. Kendiyle kalabilen insan, en derin bağları kurabilir — önce ...
Devamı

✍️ Kendinle Barışmanın Psikolojisi

-
Hayatta birçok insanla barışık olmak istiyoruz. Annemizle, eşimizle, arkadaşlarımızla… Ama en çok görmezden geldiğimiz bir barış var: Kendimizle. Kendini sevmek, her zaman “kendini beğenmek” demek değildir. Kendinle barışmak, geçmişinle kavga etmemek, hatalarınla yaşamayı öğrenmek ve eksik yanlarını kabul etmekle başlar. Çünkü gerçek huzur, dışarıdan değil, içeriden gelir. 🍂 Neden Kendimizle Savaş Halindeyiz? Geçmişte yaptığımız hataları unutamıyoruz. Toplumun bizden beklediklerini kendimize dayatıyoruz. Başarıyı, kusursuzluğu ya da onaylanmayı kendimize şart koşuyoruz. Ama aslında… Mükemmel olmadan da değerliyiz. Sevilmeden önce kendimizi sevmemiz gerekiyor. 🧠 Psikolojide Kendini Kabullenme Nedir? Psikolojide buna “öz-şefkat” deniyor. Yani; acı çektiğin zamanlarda kendine anlayış göstermek. Suçlamak yerine, “Ben de insanım” diyebilmek. Bunu başardığında, zihnin savunmayı bırakıyor, kalbin yumuşuyor. Kendine en çok ihtiyacın olduğu an, kendine en çok kızdığın...
Devamı

Kusursuzluğu Aramak

-
Resim
"Mükemmeli aramaya devam edersen, gerçek olan yanından geçip gidecektir". David Burns      İnsanlar hayatları boyunca bazı şeylerde başarılı olmak ister. Onaylanmak ister.  Bu yazıyı yazmamamın sebebi kendim ile ilgili fark ettiğim bir özelliğimin beni çok zorladığını görmek. Annem anlatırdı çocukluğumda her zaman yaptığım şeyin en iyisi olmasını isteyen, herkesin beğenmesini isteyen, tebrik etmesini, takdir görmeyi isteyen, başarısız olduğum durumlarda ağlayan, bunu yediremeyen, asla tatmin olmayan, başarılarımın aksine başarısızlıklarıma odaklanan bir çocukmuşum.      Ve şimdi ise durup kendime baktığımda bir şeylerin değişmediğini fark ettim. Belki de her şeyi  başarmak istemek güzel bir şey gibi görünebilir ama bu durumun beni olumsuz etkilediğini fark ettim. Çünkü bu kusursuz olma ihtiyacı vaktimden çaldı, her zaman en iyisini yapmaya çalışırken fazlasıyla yordu ve başarılarımın sonucunda kendimi değersiz ve yetersiz hissettirdi. Ve bu kadar ...
Devamı