Geri Verilen Kız | Kalbime dokunan bir okuma

-
Resim
    Geri Verilen Kız – Donatella Di Pietrantonio 📚 Bazı kitaplar bitince hemen kapanıp rafa kalkmıyor, bir süre insanın içinde kalıyor… Geri Verilen Kız benim için tam olarak öyle bir kitap oldu. Daha ilk sayfalardan itibaren beni içine çeken bir hikâyeydi. En çok da o ait olamama hissi çok geçti bana. Bir yere ait hissetmeye çalışmak, sevilmek istesen de kendini hep biraz yabancı hissetmek… Kitap boyunca bu duygu çok güçlüydü. Annelik, kardeşlik, aile bağları ve insanın kendini arama hali çok güzel işlenmişti. Ama bunu öyle abartılı ya da zorlayıcı bir şekilde değil, çok sade ve doğal bir anlatımla veriyor. Zaten bence kitabın en etkileyici yanı da bu. Cümleler çok süslü değil ama hissettirdiği şeyler gerçekten güçlü. Okurken bazı yerlerde karaktere çok üzüldüm, bazı yerlerde de içindeki kırgınlığı çok net hissettim. “İki yaşayan annesi olan bir yetimdim.” Bazen sadece ne yaşadığını değil, ne hissettiğini de okuyormuş gibi oldum. Bu yüzden kitap bana daha d...
Yorum Gönder

Kendine Güven!

-

 


    Kendine güven. Çünkü kendine güvenmeyen birey güven konusunda çevresindekilerle sorun yaşar. Ya hiç kimseye güvenmez ya da herkese güvenir. İlişkisi içerisinde hayatındaki insana, zarar görse dahi, bağımlı olmaktan kurtulamaz. Ya da tam tersine sırf bağlanmamak için ilişki yaşamaktan kaçar. Kendine güvenen birey ne başkalarına bağımlı hale gelir, ne de başkalarının düşünceleriyle hareket eder. Kendine güvenen birey kendine inanır, kendini sever, başkalarına ihtiyaç dahi duymadan mutluluk adına kendi için uğraş verir. Başkalarının düşüncelerine davranışlarına göre hareket etmezler ve kendi düşüncelerini özgürce ifade etmekten de çekinmezler. Fakat kendine güvenmeyen bireyler ise başkalarını mutlu etmek adına kendi inandıklarını, hissettiklerini, düşüncelerini yoksayarak başkalarının düşüncelerini doğru bulur ve kendi savunduklarının bir önemi yoktur onun için. Yalnız kalmak onları ürkütür ve tek başlarına kendilerini işe yaramaz hissederler. Çünkü tek başlarına başaracaklarına olan inançları yoktur. Kendinden başka herkese güvenen insan hayatındaki insanlara bağımlı hale gelir ve bu durum en çok o insana zarar verir. Hayatında sürekli başka insanlara ihtiyaç duyar. Bağımlı hale gelen insan kendini ne sevilmeye layık görür ne de kendine değer verir. Kendini değerli görmeyen biri ise kendine güvenmez

     Hayat sizlere ne sunarsa sunsun, ne yaşarsanız yaşayın, kendinize güvenmekten asla vazgeçmeyin. Hayat uzun bir serüven ve bu serüvenin içinde var olan siz ve sizin hissettiklerinizdir. Hayat karşınıza güvenilmeyecek insanlar çıkarsa da siz hayat ile savaşınıza devam etmeli ve korkmadan, kaçmadan kendinize güvenmeyi öğrenmelisiniz. hayatta yaşadığınız kırgınlıklarla, üzüntülerle, korkularla belki kendinizi hayattan soyutlamak istersiniz, başka insanlar tarafından aynı şeyleri yaşamamak kırılmamak, incinmemek ve bağlanmamak adına kendi duvarlarınızı örebilirsiniz. Sırf acı çekmemek adına duvarlarınızı aşmadığınız, yıkmadığınız sürece ne mutluluk kapınızı çalar ne de siz mutluluğu yakalayabilirsiniz. korkularınız endişeleriniz neler bunları öğrenin ve onlarla yüzleşin. Korkularınızla yüzleşmek onları yenmenize yardımcı olur. Korkularınız yüzünden yaşamayı ertelediğiniz o güzel duyguları düşünün ve hayattan keyif almaya bakın. Kendinize güvenin, eğer siz kendi değerinizin farkında olmazsanız kimse sizin değerinizin farkında olmaz. Korkmayın yıkın o duvarlarınızı ve ne yaşarsanız yaşayın kendinize güvenmekten asla vazgeçmeyin.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlık Korkusu: Sessizliğin İçindeki Çığlık

-
Yalnızlık… Kelimelere döküldüğünde sade gibi duran ama içten içe ruhumuzu kemiren bir duygu. Bazen bir kalabalığın ortasında bile hissedilir. Yanımızda insanlar varken bile içimizi saran o boşluk hissi… Yalnız kalmaktan korkarız çünkü kendi iç sesimizle baş başa kalmak, bastırdığımız duygularla yüzleşmek zor gelir. Yalnızlık korkusu çoğu zaman, terk edilme endişesiyle, sevilmeyeceğimize dair derin bir inançla örülür. Birileri olmazsa eksik kalacağımıza inanırız. Bu yüzden bir şeyler yanlış gittiğinde değil; kimseyle konuşmadığımız bir akşamda, telefonumuz suskun kaldığında, içimize ansızın bir hüzün çöker. “Acaba unuttular mı beni?”, “Kimse gerçekten beni merak etmiyor mu?” diye sormaya başlarız. Ama gerçek şu ki, yalnız kalmak ile yalnız hissetmek farklıdır. Bazen yalnız kalmak, kendini duymak için gereklidir. Çünkü sürekli birileriyle olmak, bazen kendi sesimizi bastırır. Oysa içimizde anlatılmayı bekleyen hikâyeler vardır. Kendiyle kalabilen insan, en derin bağları kurabilir — önce ...
Devamı

✍️ Kendinle Barışmanın Psikolojisi

-
Hayatta birçok insanla barışık olmak istiyoruz. Annemizle, eşimizle, arkadaşlarımızla… Ama en çok görmezden geldiğimiz bir barış var: Kendimizle. Kendini sevmek, her zaman “kendini beğenmek” demek değildir. Kendinle barışmak, geçmişinle kavga etmemek, hatalarınla yaşamayı öğrenmek ve eksik yanlarını kabul etmekle başlar. Çünkü gerçek huzur, dışarıdan değil, içeriden gelir. 🍂 Neden Kendimizle Savaş Halindeyiz? Geçmişte yaptığımız hataları unutamıyoruz. Toplumun bizden beklediklerini kendimize dayatıyoruz. Başarıyı, kusursuzluğu ya da onaylanmayı kendimize şart koşuyoruz. Ama aslında… Mükemmel olmadan da değerliyiz. Sevilmeden önce kendimizi sevmemiz gerekiyor. 🧠 Psikolojide Kendini Kabullenme Nedir? Psikolojide buna “öz-şefkat” deniyor. Yani; acı çektiğin zamanlarda kendine anlayış göstermek. Suçlamak yerine, “Ben de insanım” diyebilmek. Bunu başardığında, zihnin savunmayı bırakıyor, kalbin yumuşuyor. Kendine en çok ihtiyacın olduğu an, kendine en çok kızdığın...
Devamı

Kusursuzluğu Aramak

-
Resim
"Mükemmeli aramaya devam edersen, gerçek olan yanından geçip gidecektir". David Burns      İnsanlar hayatları boyunca bazı şeylerde başarılı olmak ister. Onaylanmak ister.  Bu yazıyı yazmamamın sebebi kendim ile ilgili fark ettiğim bir özelliğimin beni çok zorladığını görmek. Annem anlatırdı çocukluğumda her zaman yaptığım şeyin en iyisi olmasını isteyen, herkesin beğenmesini isteyen, tebrik etmesini, takdir görmeyi isteyen, başarısız olduğum durumlarda ağlayan, bunu yediremeyen, asla tatmin olmayan, başarılarımın aksine başarısızlıklarıma odaklanan bir çocukmuşum.      Ve şimdi ise durup kendime baktığımda bir şeylerin değişmediğini fark ettim. Belki de her şeyi  başarmak istemek güzel bir şey gibi görünebilir ama bu durumun beni olumsuz etkilediğini fark ettim. Çünkü bu kusursuz olma ihtiyacı vaktimden çaldı, her zaman en iyisini yapmaya çalışırken fazlasıyla yordu ve başarılarımın sonucunda kendimi değersiz ve yetersiz hissettirdi. Ve bu kadar ...
Devamı