Her Şey Yolundaymış Gibi Yapmak Yorar

Bazen bir bakış, bir gülümseme ya da sosyal medyaya koyulan bir fotoğraf… Dışarıdan bakıldığında her şey yolundaymış gibi görünür. Ama içeride, o çok kalabalık sessizlikte, başka bir dünya yaşanıyordur. Sadece senin bildiğin bir yorgunluk, kimsenin fark etmediği bir mücadele.

Güçlü görünmek… Ne büyük bir yük bazen.

“İyiyim.” demek, aslında ne kadar kırıldığını anlatmaktan daha kolay gelir. Çünkü anlatmak açıklama gerektirir, anlaşılmayı bekletir. Oysa susmak kolaydır. Gülümsersin, devam edersin. Herkes seni güçlü sanar. Belki de bu yüzden kimse “Sen iyi misin gerçekten?” diye sormaz.

Ama içten içe yorulursun.

Kendinle baş başa kaldığında, maskeler düşer.

O “iyiyim” dediğin anlar birikir ve bir noktada içinden şu cümle dökülür:

“Keşke biri beni anlamaya çalışsa, anlatmadan.”

Yolundaymış gibi yaparken kendini yolun dışında bulmak ne tuhaf.

İç sesin bağırır ama kimse duymaz.

Çünkü sen, hep “hallederim” diyen kişiydin.

Ama bazen… halledememek de insanca.

Bu yazıyı yazarken kendime de söylüyorum:

Herkesin iyiliğini düşünürken, kendini unutmamalısın.

Biraz yavaşla.

Biraz dur.

Gerçekten iyi olmadığın zaman bunu söyleyebilme cesaretini göster.

Çünkü gerçek iyileşme, her şey yolundaymış gibi yapmaktan değil,

her şey yolunda değil diyebildiğinde başlıyor.